Ho hadde så mykje å gjera. Så mykje å streva med. Det var greit. Eg hadde endeleg ein del mindre å gjera. For ei stund framover.
Eg kledde på han. Han vrei seg som ein orm medan det stod på. Eg satte han oppi ein bæremeis og løfta han opp på ryggen.
Så opna me døra inn til skogen. Eg ville gjerne visa han noko av det eg hadde sansa der inne. Hovudet hans gjekk frå side til side der bak ryggen min, medan han studerte det nye miljøet. Lufta var litt tung. Sola steikte mellom trekronene. Skogen suste så morgonstille som den kunne. Beina mine kleiv oppover stien i seige tak. Kroppen hans gynga i takt med kliva.
0 kommentarer:
Legg inn en kommentar