Til jobben

Det var ein veg som viste det same kvar dag. Etter kort tid gjekk eg lei. Av det halvmørke landskapet. Av den store bussen med trøtte lydar. Og dei få folka som sat spredt, med trøtte andlet.

Morgon

Det var mørkt ute og stille inne. Tidleg på morgonen. Radioen summa i bakgrunnen. Resten av huset sov. Eg stod med brødkniven og skar nokre brødskiver til ein matpakke.

Tid

Magen hennar hadde blitt større, ja. Rund og energisk. Heile henne strutta av energi. Eg fotograferte henne i profil. Tok fleire bilete etterkvart som magen vaks endå meir.

Frøet

Eg såg ut over hagen. Eg undra meg over alt som kunne veksa der. Eg kjøpte små tre. Som skulle få fram epler. Pærer. Moreller. Eg gravde fleire hol. Satte små bringebærbuskar i dei. Gleda meg til at frukten skulle koma.

Urskogen

Same kor langt me hadde kome. Så skjøna eg at det var mogleg å gå endå lenger inn.
Naboen hadde helsa på oss ein av dei fyrste dagane me kom. Ynskt oss velkomen. Og fortalt oss at ein stad, langt der inne, var sjølve urskogen.

Djupare inn

Han, den bortkomne var med på turen. Det var ikkje så ofte eg såg han. Men denne gong var han med og traska innover. Han sa ikkje så mykje. Det gjorde ikkje eg heller.

Inne

Greinene lukka seg bak meg. Skogen stilna.
Eg gjekk oppover ei skråning. Fann ein sti som viste vegen innover. Stien under meg. Skogstaket over. Lufta var tjukk og varm.

Våren og skogen

Så var det å skjæra opp esker. Lesa i bruksanvisningar. Skru. Skru og skru. Det var så endelaust. Digre, upakka esker låg og venta på å bli opna slik at innhaldet kunne velta ut og bli skrudd.

Nye ting

Huset var tomt. Det var rett nok fullt av esker. Men det var tomt. Alt ein moderne familie måtte ha for å overleva. Det var ikkje der. Ikkje ein matbit. Ingen elektriske apparat. Ikkje ein stol å sitja på. Ikkje ei seng å sova i. Huset var eit tomt skal, der me ikkje ville overleva lenge.

Huset

Me helsa på ein smilande mann. Han som skulle selgja huset til oss. Han haldt armen inn mot den opne døra. Inviterte oss inn. Der inne var det allereie stabla eit lass med flytteesker, som var transportert i førvegen. Han viste oss rundt. Forklarte oss det eine og andre.

Huset i skogen

Me svinga til slutt av. Klarte å slita oss laus frå trailarar, salt og søle. På denne vegen til Helvete.
Historia vår kunne ha blitt ganske annleis om me hadde fortsatt på den vegen. Men det var ikkje dit me skulle.

Demonske trailararar

Ein mann sprang omkring i restauranten med ein cd. Han fann nokon frå betjeninga, forklarte og gestikulerte. Like etter ljoma "Gratulerer med dagen" ut på eit framandt språk.

Reise

Så køyrde me. Utan å sjå oss tilbake. Utan å kjenna etter. Svinga til venstre. Og køyrde. Lenger og lenger vekk.
-Eg synes eg kjenner eit spark, sa ho.